روش های مداخله در تماس چشمی

از سال 1960 متخصصان بالینی و مربیان کودکان درخودمانده به گونه عمده بر مداخلات آموزش رفتار تماس چشمی قبل از آموزش رفتارهای دیگر تأکید داشتند و اغلب پژوهش ها در این زمینه بر اصول تحلیلی رفتار متکی بودند و در کوشش های اولیه برای رشد تماس چشمی در کودکان درخودمانده از روش های تحلیل رفتار بهره گیری می کردند ( اسپیزو[1]،آدولف[2]،هرلی[3]، پیون[4]،2007 ).

از اوسط دهه 1990 بیشتر پژوهش ها، رفتار تماس چشمی غیرعادی افراد درخودمانده را در شرایط آزمایشی و طبیعی مطالعه می کردند، پیشرفت های اخیر در روش های آزمایشی و پژوهشی باعث گردید تا بیشتر پژوهش ها مکانیزم های اساسی شناختی و عصبی تماس چشمی غیرعادی افراد درخودمانده را مطالعه کنند. این روش ها شامل پیگیری چشمی، هدایت پاسخ های پوست،الکتروانسفالوگرفی و ارزیابی های رفتاری هستند. این روش ها به صورت جدا یا ترکیبی و یا با روش های سنتی همچون ارزیابی کلینیکی مبتنی بر مصاحبه والدینی، نظاره رفتاری و یا ویژگی های شخصی خودگزارشی اندازه گیری شده به وسیله پرسشنامه ها، بهره گیری می شوند. پس مطالعات رشدی نوزادان در معرض خطر درخودماندگی، اطلاعات ارزشمندی را در رشد اولیه فرایند تماس چشمی در افراد درخودمانده فراهم کرده اند (گلارای، گریل اسپکتور، ریس،2006).

[1]Spezio

[2] Adolphs

[3] Hurley

[4] Piven

سوالات یا اهداف پایان نامه :

آیا برجسته سازی چهره بر اندازه تماس چشمی کودکان درخودمانده موثر می باشد ؟

برای دیدن جزئیات بیشتر ، خرید و دانلود آنی فایل متن کامل با فرمت ورد می توانید به لینک زیر مراجعه نمایید:

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه آموزش مؤلفه های تصمیم گیری مجددبه دانش آموزان

پایان نامه روانشناسی

لینک متن کامل پایان نامه رشته روانشناسی با عنوان : مطالعه اثربخشی روش های برجسته سازی چهره بر تماس چشمی کودکان درخودمانده

دسته‌ها: دسته‌بندی نشده

دیدگاهتان را بنویسید